نخست مىگويد : « او كسى است كه آياتش را به شما نشان مىدهد » ( * ( هُوَ الَّذِي يُرِيكُمْ آياتِه ) * ) . همان آيات و نشانه‌هاى آفاقى و انفسى كه تمام عالم هستى را پر كرده است ، و نقشهاى عجيبى كه بر در و ديوار وجود نمايان است نقشهايى كه هر كه فكرت نكند نقش بود بر ديوار ! سپس به بيان يكى از اين آيات پرداخته مىافزايد : « او از آسمان براى شما روزى پر ارزشى مىفرستد » ( * ( وَيُنَزِّلُ لَكُمْ مِنَ السَّماءِ رِزْقاً ) * ) . دانه‌هاى حياتبخش باران ، نور آفتاب كه زنده كننده تمام موجودات است ، و هوايى كه مايه حيات همه حيوانات و گياهان مىباشد همه از آسمان نازل مىشود و مىدانيم اين سه امر مهمترين وسيله زندگى و حيات است و بقيه فرع بر آن مىباشد . بعضى از مفسران آسمان را به معنى « عالم غيب » و زمين را به معنى « عالم شهود » تفسير كرده‌اند و نزول رزق الهى را از آسمان به زمين به معنى ظهور از عالم غيب به عالم شهود دانسته‌اند ، اما علاوه بر اينكه اين تفسير مخالف ظاهر آيه است هيچ الزامى نيز بر آن وجود ندارد . درست است كه وحى و آيات فراوانى كه غذاى روح است از آسمان غيب و معنى نازل مىشود ، و باران و نور آفتاب كه غذاى جسم است از آسمان ظاهر است ، و اين هر دو با يكديگر هماهنگ است ، ولى نبايد تصور كرد كه تعبير به آيات ، در آيات مورد بحث اشاره به مفهومى اعم يا مخصوصا اشاره به آيات تشريعى است ، چرا كه تعبير « يريكم آياته » : ( آياتش را به شما ارائه مىدهد ) مكرر در قرآن مجيد بر آيات توحيدى عالم هستى اطلاق شده است ، از جمله در اواخر همين سوره مؤمن بعد از ذكر نعمتهاى خداوند از قبيل چهار پايان و كشتيها مىفرمايد : يُرِيكُمْ آياتِه فَأَيَّ آياتِ اللَّه تُنْكِرُونَ : « او آياتش را به شما نشان مىدهد ،